با پیشرفت تکنولوژی به ویژه در بخش مواد، امروزه چاپ برجسته با فرم های لاستیکی نیز امکان پذیر شده است. به این نوع چاپ، چاپ فلکسو گفته می شود که برای چاپ به روی انواع مواد به ویژه در چاپ بسته بندی بسیار مناسب می باشد. از چاپ فلکسو برای تولید بعضی از روزنامه ها نیز استفاده می شود.
این فرم ها معمولاً جهت نصب روی سیلندر برروی صفحه ای از مواد سخت تر، مانند آهن، آلومینیوم و یا حتی پلی استر چسبانده می شود.
در حدود سال های ۱۹۵۰ میلادی، برای اولین بار، اصطلاح فلکسوگرافی به معنی تهیه ی فرم هایی از جنس پلاستیک های فتوپلی مریک مورد استفاده قرار گرفت. خاصیت این پلاستیک ها در حساسیت آن ها نسبت به بخشی از طیف نوری بود و همین امر سبب شد که برای انتقال اطلاعات به روی این نوع فرم ها از آن استفاده گردد. قبل از اختراع این نوع مواد حساس به نور، از لاستیک های طبیعی برای تهیه ی پلیت های چاپ فلکسو استفاده می شد.
انتقال مرکب:
انتقال مرکب از روی فرم برجسته برروی سطح مورد نظر و یا سطح واسطه به عوامل مختلفی بستگی د ارد. خلاصه ای از این عوامل به شرح زیر می باشد:
- ضخامت مرکب مورد نیاز روی فرم
- مدت تماس فرم یا سطح چاپی
- فشار تماس فرم با سطح چاپی
- میزان روان بودن مرکب
- حرارت محیط و مرکب
- مشخصات و خاصیت جذب مرکب توسط سطح چاپ
در این روش سیلندر که دارای حفره های بسیارریزی است به مرکب آغشته می شود و مرکب اضافی از روی آن توسط تیغه ای برداشته می شود. حال مرکب که در حفره های آن قرار گرفته عمل انتقال مرکب به روی فرم را به صورت یکنواخت میسر می سازد. به این نوع از سیلندرها ، سیلندر انیلوکس می گویند.
